کلام چهلم

کلام آخر رو بلافاصله بعد از حدیث سی و نهم می ذارم توی وبلاگ.
روزای اول رو با وصف خدا و دعاهای حضرت أبی عبد الله شروع کردم
و روز آخر رو هم با یه دعای دیگه از امام تموم می کنم.
خودم هم دعا می کنم که بتونم اون طوری باشم که ائمه می خواستن...

«خدایا! در هر گرفتاری، تکیه گاهم تویی و در هر سختی، امیدم تویی و در هر چه که برایم پیش آید، پایگاه و پشتیبانم تویی. چه غصه هایی برایم پیش آمد که دلم تاب آن را نداشت و چاره ای برایش نیافتم و دوستانم رهایم کردند و دشمنانم بر من فشار آوردند، اما هنگامی که آن رنج ها را نزد تو آوردم و پیش تو شکایت کردم و از همه کس به سوی تو روی آوردم، تو مرا دریافتی و گره از کارم گشودی. تنها تو موجب هر نعمت و دارنده ی تمام خوبی ها و نهایت هر آرزویی.»
(ارشاد مفید – ص 233)

امیدوارم توی این چهل روزی که گذشت، تونسته باشم در ازای عمری که گذاشتم، چیزی به خودم اضافه کنم...
دلتنگم...

/ 2 نظر / 29 بازدید
ليلا

دعا می کنم برای همگی که بتونن: از حالا هر ۴۰ روز یه دوره خود سازی برای خودشون داشته باشن تا تو این معاله زندگی که خدا طراحشه جمعیهامون پیش کمی ها شرمنده نشنو آخر عمری ضرر نداشته باشیم من اگه از امروز شروع کنم کلی باید اخلاق بد کم کنم جاش خوب اضافه کنم این چهل روزها هر کدوم یه نشونست پس بسم الله روز اول ... راستی از شما خوب هم به خاطر زحمتات دانسته هایی که آموختی واين که حداقل من يکی رو مجبور کردی بعضی جاها فکر کنم کمال تشکر رو دارم هر روزتون سبز تر از ديروز باشيد