کلام اول

متن عربی این حدیث رو نمی نویسم،
چون اولاً طولانیه
و ثانیاً ترجمه ی فارسی رو، بدون متن عربی می شه روون تر نوشت.

اما؛ امام حسین -علیه السلام- می فرماید:
«ای مردم، از کسانی که از دین بیرون رفته و خدا را به خودشان تشبیه می کنند و مانند کسانی که از اهل کتاب کافر شدند، حرف می زنند، بر حذر باشید.
او خدایی است که هیچ چیز مانند او نیست و شنوا و بیناست. حس ها او را درک نمی کنند در حالی که او حس ها را در بر می گیرد و لطیف و آگاه است.
او دارنده ی وحدانیت خالص و جبروت و احاطه است و با همین احاطه، به قدرت و علم و اراده ی خود نفوذ می دهد. هیچ رقیبی برای اوامر او نیست، هیچ مخالفی نیست که با او درگیر باشد و هیچ همتایی ندارد.
کارهایش، او را محدود نمی کند، حالت های گوناگون، او را در بر نمی گیرد و حادثه ای برایش اتفاق نمی افتد. راهی برای وصفش وجود ندارد و چیزی شبیه او نیست. نمی توان با اندیشه و تفکر، به او راه یافت و با شهود نیز نمی توان او را شناخت، مگر با تحقیق در وجود او و یقین به غیب.
او متفاوت از هر تصوری است که در وهم آدمی شکل می گیرد. زیرا پروردگار، نمی تواند محدود و در دسترس باشد. او در همه چیز است اما با هستی آن ها نیست و از هر چیزی جداست اما غایب نیست. قدمت او در سابقه ی هستی نمی گنجد و ازلی و ابدی است. این گونه است که او بر اندیشه و حس آدمی، همواره پوشیده است.
نزدیکی و دوری او، از جنس جهت و فاصله نیست، بلکه نزدیکی او، به واسطه ی کرامت و دوری او، به واسطه ی خواری است. هیچ محدودیت و قید و شرطی او را گرفتار نمی سازد، بلند مرتبه بودنش از لحاظ بالا بودن مکانش نیست و مقصود از رفت و آمدش نیز، نقل و انتقال نیست. اوست که در هر لحظه، هستی می دهد و هستی می گیرد.
فکر آدمی، به ایمان به این که او وجود دارد، راه می یابد. او از هیچ صفت و ترکیبی منشأ نمی گیرد، زیرا تمام آن ها با خدا تحقق یافته اند و نمی توانند در او موجود باشند. معرفت، با وجود اوست که آغاز می گردد و اوست که نور و ظهور همه ی هستی است. چنین خدایی است که خدای ماست، همتا و شبیهی ندارد و شنوا و بیناست.
»
(تحف العقول - ص 244 و 245)

/ 0 نظر / 7 بازدید